Enige tijd terug was ik op bezoek bij tuinontwerper Bernadette Geradts van Kleine Natuur Tuinontwerp. Zij laat zien dat je geen grote tuin hoeft te hebben om toch te kunnen voldoen aan een heleboel wensen. In haar tuin vliegen bestuivers af en aan en worden groenten, kruiden en fruit gekweekt tussen de vele bloeiende en geurende planten. Er zijn verschillende zitjes en er kan geklommen en geschommeld worden. Er is zelfs een minivijver die de kikkers vanuit het ‘rommelhoekje’ van de tuin via een mooi beschutte route weten te vinden. Het is een idyllisch plekje, waar je oog steeds op iets nieuws valt.
Tijdens mijn vorige bezoek praatten we al veel over haar tuin, want daar begon de liefde voor het tuinieren en het ontwerpen van tuinen waar de natuur tot zijn recht komt. Ondanks dat de echte bloei nog op gang moest komen, zag ik toen al het effect van een goed tuinontwerp. Continu viel mijn oog op iets anders in de tuin. Ik zag zelfs de mussen paren in de appelboom! Maar ook de ontluikende planten en de verschillende doorkijkjes prikkelden de nieuwsgierigheid.
De kracht van de natuur
Dat is ook de bedoeling vertelt Bernadette: “Het ontwerp is zo gemaakt dat je over de paadjes dwaalt en niet alles in één keer ziet. Ondanks dat het niet heel groot is, creëer je zo wel het gevoel en de illusie van een grote tuin. Het is misschien niet altijd handig met grasmaaien, maar je beleeft de tuin wel meer op deze manier.”
Nog een belangrijk aspect van het ontwerp is het schapenhekje die de tuin in tweeën verdeeld. Bernadette legt uit: “Het idee is dat achter dat hekje het ‘eetbare’ gedeelte van de tuin begint. Het is ontstaan zodat ik mijn dochter – die toen nog kleiner was – duidelijk kon maken wat eetbaar was in de tuin en wat niet.” Inmiddels is niet alles in dit gedeelte meer eetbaar, maar veel wel, zoals de kruisbes, aardbeien, broccoli en bonen. De appelboom kweekte Bernadette zelf op uit zaad vertelde ze de vorige keer al. Het ontzag voor de kracht van de natuur komt ook ditmaal ter sprake terwijl we door de tuin lopen voor de foto’s.
We hebben het over prikkels en hoe de tuin in drukke tijden kan zorgen voor meer rust en aandacht voor detail. Ook in de tuin zijn prikkels – er is immers overal wat te zien – maar deze natuurlijke prikkels zijn juist wel rustgevend omdat ze passen bij de behoeftes van ons oerbrein. Bernadette: “In de tuin kom je tot rust. Bezig zijn met natuur, bewegen, ruiken, proeven, waarnemen: dat is gewoon hoe het bedoeld is.”
De materialen in de tuin zijn zoveel mogelijk hergebruik of onbehandeld hout want de natuur is welkom in de tuin. De stapstenen kwamen bijvoorbeeld uit een tuin uit het dorp en werden zodanig neergelegd dat kruipertjes ertussen hun weg vinden. Ook de muurstraal mag zich nestelen tussen de voegen van de bordermuur bij de garage. De mooie houten kas werd op maat gemaakt op een bestaande stenen border. En het kastanje houten speeltoestel dient de mens, maar ook de vele insecten en vogels die hier nestmateriaal en voedsel vinden.
Bloemenweelde
Bernadette is fan van de ooievaarsbek en die keert dan ook regelmatig terug in het ontwerp. Ze vertelt: “Het is een heel makkelijke plant, die lang bloeit, vaak wintergroen is en veel nectar geeft. Het is zo gezellig om alles wat daar op af komt voorbij te zien vliegen.” Maar ook de grote klimrozen die de achter- en zijgevel bedekken zijn geliefd en spectaculair om te zien. Bernadette: “Iedere keer als ik ze gesnoeid heb, ben ik bang dat ze het niet redden, maar ze worden juist steeds mooier.”
Het is lastig te bedenken dat deze tuin een paar jaar terug slechts een kale, hoekige tuin was met een paar van de voornoemde rozen en een handjevol vaste planten. Bernadette: iedere keer als ik op het terras zat, dacht ik: maar ik heb hier niets te zien. En wat er wel was, kwam niet tot zijn recht. Zoals de klimroos die tegen de vrijstaande garage staat. Die vindt Bernadette minder mooi, maar je haalt hem toch ook niet zomaar weg. Om toch de bloemenweelde die ze voor ogen had te creëren, heeft ze een clematis erbij gezet die dit jaar voor het eerst rijkelijk bloeide. “Nu dacht ik eindelijk iedere keer als ik door de tuinpoort stapte: Ja, zo heb ik het bedoeld.”
De tuinen van Haren 